Dankbaarheid. Het is een woord dat je vaak hoort, maar waar je pas echt de betekenis van begrijpt als je midden in het leven staat – of beter gezegd, midden in de chaos van het moederschap. Vroeger dacht ik dat ik wel wist wat het betekende. Maar nu, als moeder van drie jonge dochters – een energieke vijfjarige en een tweeling van drie – weet ik dat dankbaarheid vaak verborgen zit in de kleine, dagelijkse momenten. Niet in perfecte stilte, maar in kleuterpraat, glitters op de vloer en nachtelijke onderbrekingen.
Mijn dochters hebben me lessen geleerd die geen boek me ooit had kunnen geven. Laat me je meenemen door vijf van die lessen, rechtstreeks uit mijn dagelijkse leven.
“Dankbaarheid zit niet in perfectie, maar in de kleine momenten van chaos, liefde en leren delen.” – J.C. Journals
1. Dankbaarheid zit in de chaos
Een gezellige knutselmiddag. Dat is tenminste wat ik in gedachten had toen ik de tafel vol zette met stiften, papier, en stickers. Nog geen vijf minuten later klinkt er gemopper: “Mama, zij heeft mijn stift!” “Nee, ik wil die rode!”* Al snel is iedereen overstuur en moet ik tussenbeide komen om te voorkomen dat iemand met een sticker op het voorhoofd eindigt.
Na dit soort taferelen besloot ik dat iedereen zijn eigen bak met knutselspullen krijgt. Maar laten we eerlijk zijn: sommige dingen moeten ze gewoon delen, en dat blijft een uitdaging. Toch, als ik uiteindelijk drie trotse gezichtjes zie die hun creaties laten zien – vol gekleurde strepen, scheve stickers en glitters overal – weet ik dat het de moeite waard is.
Dankbaarheid zit niet in de perfecte harmonie. Het zit in de rommelige momenten waarin je kinderen leren delen, samenwerken en vooral zichzelf zijn.
2. Ze lossen het zelf op
Met drie jonge kinderen in huis gebeurt er dagelijks wel iets dat lijkt op een mini-crisis. Een discussie over wie als eerste met de duplo mag spelen, of wie de roze drinkbeker krijgt bij het ontbijt. Vroeger sprong ik er direct tussen: “Kom op meiden, we delen gewoon!” Maar inmiddels weet ik beter.
Ik probeer nu vaker toe te kijken en ze de ruimte te geven om het zelf op te lossen. Vaak hoor ik: “Oké, jij mag nu, en ik straks.” Of ze bedenken een hele nieuwe manier om samen te spelen. Het is niet altijd netjes, maar het werkt.
Wat ik daarvan leerde? Dat ik niet overal controle over hoef te hebben. En dat zij, zelfs op hun jonge leeftijd, al zoveel kunnen. Het is een les in loslaten – en daar ben ik ze dankbaar voor.
3. Kleine dingen maken een groot verschil
Kleine kinderen zien magie in alles. Een plasje regenwater wordt een zwembad. Een boterham met pindakaas voelt als een traktatie. En mijn yogamat? Dat is geen plek om te ontspannen – dat is een turnmat waar radslagen en koprollen op worden geoefend.
Mijn vijfjarige heeft sinds kort een fascinatie voor turnen. Met volle concentratie probeert ze radslagen en handstanden, terwijl de tweeling haar aanmoedigt (en daarna zelf ook een poging doet, wat meestal eindigt in een hoop gegiechel). Eerst vond ik het irritant dat mijn yogamat nooit meer op zijn plek ligt. Maar nu? Ik zie de blijdschap in hun ogen en voel alleen maar trots. Want die kleine overwinningen zijn voor hen enorm. En die herinneren mij eraan dat dankbaarheid zit in het zien van de kleine dingen.
4. Midden in de nacht, en toch dankbaar
De nachten zijn hier allesbehalve rustig. Het begint vaak met een van de tweeling: “Mama, ik heb dorst.” Net als ik terug in bed lig, roept de ander: “Ik moet plassen!” En dan, als ik eindelijk denk dat iedereen slaapt, hoor ik voetstapjes op de gang. Daar staat mijn vijfjarige: “Mama, kun je me nog een kusje geven? Nee, twee. Oké, drie. En kun je me nog even instoppen?”
Vroeger zou ik zuchten van frustratie. Maar nu, terwijl ik haar kleine handjes voel en haar halfslaperige glimlach zie, weet ik hoe bijzonder dit is. Het zijn deze momenten – midden in de nacht, wanneer je bijna vergeet hoe moe je bent – die me eraan herinneren hoe klein en afhankelijk ze nog zijn. En hoe snel deze fase voorbij zal gaan.
5. Dankbaarheid is een keuze
Misschien is dit wel de grootste les die ik heb geleerd. Dankbaarheid komt niet vanzelf. Het is een keuze die je elke dag opnieuw kunt maken, ook als het niet perfect gaat.
Mijn kinderen kiezen elke dag voor blijdschap. Als ze hun schoenen verkeerd om aan hebben, maar toch trots zeggen: “Kijk mama, helemaal zelf gedaan!” Of als ze samen een blokkentoren bouwen die na vijf minuten omvalt – en ze vervolgens in een deuk liggen van het lachen. Die veerkracht, die pure vreugde in kleine momenten, is iets waar ik elke dag weer door geïnspireerd raak.
Dankbaarheid zit niet in groots en meeslepend. Het zit in de glimlach van een kleuter die je een zelfgemaakte tekening geeft. In de kietelbuien voor het tandenpoetsen. In het delen van een simpele boterham. Het zit overal, als je maar leert kijken.
Wat mijn kinderen mij leerden
Dankbaarheid is niet iets wat je uit een boek leert. Het groeit in je hart, vaak op de meest onverwachte momenten. Mijn dochters hebben me laten zien dat het leven niet perfect hoeft te zijn om prachtig te zijn. Het zit in de chaos, de kleine momenten, en in het loslaten van wat je denkt dat ‘moet’.
Wil jij ook meer dankbaarheid in je leven brengen? Begin met het opschrijven van kleine dingen waar je blij mee bent. Het hoeft niet groot te zijn – een lach, een knuffel, een kop warme thee. En als je wat hulp nodig hebt, helpt mijn Reflectie Dagboek je op weg.
Dankbaarheid zit overal. Je hoeft het alleen maar te zien. En soms… helpt het om even te kijken door de ogen van een kind.
