Hey! Ik ben Anita, trotse tweelingmama van drie mooie dochters en samen met mijn soulmate Mark, (die gelukkig altijd alles onthoudt wat ik vergeet) haal ik alles uit het dagelijks leven, ook al loopt het niet altijd zoals ik zou willen. Mijn leven is niet perfect en dat hoeft ook niet. Het is echt, soms chaotisch, soms stil, maar altijd vol gevoel.
Ik begon met schrijven toen ik acht was. Ik kreeg mijn allereerste dagboek voor mijn verjaardag. Zo’n boekje met een slotje erop, waar ik alles in kwijt kon wat ik nog niet hardop durfde te zeggen. Dat kleine dagboek werd mijn veilige plek. Zonder dat ik het wist, legde ik daar de basis voor hoe ik leerde omgaan met alles wat het leven op me af zou gooien.
Het leven overkomt je… maar ook weer niet
Ze zeggen weleens: “Het leven geeft je wat je aankunt.” Ik weet niet of dat altijd waar is, maar ik weet wel dat het leven soms net iets meer geeft dan je dacht te kunnen dragen. En tóch draag je het. Omdat er ergens in jou iets is dat doorgaat. Omdat er kracht zit in vallen én in opstaan. Mijn leven was geen rechte lijn. Ik kreeg op een dag te horen dat ik borstkanker had. Dingen die je niet plant. Dingen die je niet verdient. Dingen die je veranderen. Maar ook dingen die je wakker schudden. Die je dwingen om te voelen wat je jarenlang hebt weggeduwd. Ik dacht dat ik alles onder controle moest houden, voor mijn kinderen, voor mijn omgeving, voor het perfecte plaatje. Maar wat er vooral gebeurde, is dat ik mezelf daarin kwijtraakte.
Voelen in plaats van vluchten
We leren vaak om door te gaan. Om flink te zijn. Om het ‘gewoon’ te doen. Maar pas toen ik écht stilviel, voelde ik wat er allemaal in mij zat. Verdriet. Angst. Frustratie. Maar ook kracht. Zoveel kracht. En precies daar begon het: mezelf weer terugvinden. Niet door het perfecte plaatje te fixen, maar door stukje bij beetje mezelf weer serieus te nemen. Mijn grenzen. Mijn tempo. Mijn stem. Mijn rust.
Zelfliefde en dankbaarheid werden geen ’tools’ die ik afvinkte, maar iets dat langzaam in mijn leven sloop. Door stil te staan. Door te schrijven. Door te ademen. Door ruimte te maken voor alles wat er wél was, in plaats van te vechten tegen wat er niet meer is.
Je hoeft niks te bewijzen
We leven in een wereld waarin alles snel moet. Mooier, beter, efficiënter. Maar het leven werkt niet altijd mee. En eerlijk? Dat hoeft ook niet. Want juist in de stilstand, in de chaos, in het even niet-weten, ligt je groei.
De Anita van toen was vaak bezig met voldoen. De Anita van nu leeft liever in verbinding, met zichzelf, met haar gevoel, en met wat klopt. Niet perfect, wel écht.
Schrijven als basis
Mijn dagboek is nooit meer weggegaan. In al die jaren is schrijven mijn manier gebleven om te verwerken, te vertragen en te voelen. Niet om het leven mooier te maken dan het is, maar om het rauwe en het zachte naast elkaar te laten bestaan.
Ik geloof dat schrijven je helpt om je eigen verhaal te begrijpen. En soms zelfs om het opnieuw te schrijven. Niet omdat alles ineens anders wordt, maar omdat jij verandert in hoe je ermee omgaat.
En nu? Nu leef ik
Niet perfect. Niet altijd soepel. Maar wel eerlijk. En met ruimte voor mezelf. Wat ik vroeger alleen aan anderen gaf, aandacht, steun, tijd, geef ik nu ook aan mezelf.
En dat is wat ik met JC Journals wil doorgeven. Niet als goeroe of expert. Gewoon als mens. Als vrouw. Als moeder. Die weet dat het leven grillig is, maar dat je altijd weer terug kunt keren naar jezelf.
En ja, soms voelt het leven pas écht als je het durft te doorléven, ook als het schuurt. Juist als het schuurt.
Jouw verhaal doet ertoe. Jij doet ertoe. En jouw rust? Die mag je kiezen. Vandaag al.
Jij Bent Je Eigen Coach
Dus nu ben ik hier, klaar om jou te inspireren hetzelfde te doen. Het leven draait niet om dat perfecte plaatje, het gaat om het omarmen van wie je echt bent. En als je af en toe kunt lachen om de chaos (want geloof me, dat gaat komen), maakt dat het alleen maar mooier.
Ik heb ontdekt dat je overal coaches kunt vinden die je willen vertellen hoe je je leven moet leiden. Maar hier is de waarheid: de beste coach zit al in jou. Niemand kent jou beter dan jijzelf. Als je durft te luisteren naar dat stemmetje diep vanbinnen, dan weet je precies wat je nodig hebt. Soms heb je gewoon even die innerlijke resetknop nodig. Dus, wat houdt je tegen om erop te drukken?
Lach om de chaos, omarm het leven
En als laatste: lach. Lach om de chaos, om de imperfecties, om de gekke wendingen die het leven soms neemt. Het is oké om af en toe de controle te verliezen. Het is oké om niet altijd alles op een rijtje te hebben. Het belangrijkste is dat je blijft lachen, blijft leren, en blijft groeien. Want uiteindelijk is dat waar het leven om draait: jezelf omarmen, met alles wat daarbij hoort.
Liefs,
Anita